Dag Allemaal!


Mijn naam is Claudia C. ten Hoeve en ik ben geboren in Utrecht en daar woon en werk ik nog steeds.

Als kind was ik het liefst aan het lezen, schrijven en tekenen. Wegdromen in mijn eigen wereld.
Mijn eerste creatieve voorbeeld was mijn vader, Cees, die altijd bezig was op zijn werkkamer. Was het niet met het snijden en beschilderen van houten klosjes, dan was het wel met het namaken van beroemde schilderijen met olieverf op lege flessen of 'gewoon' minutieus uitgewerkt op doek met aquarelpotloden. Een tweede voorbeeld heb ik eigenlijk nooit echt gehad. Ik leef graag op mijn eigen vierkante millimeter, kan ik heerlijk de diepte in. Ik houd van het zoeken naar de kern van dingen, waar gaat het nou écht om. De rest is allemaal ruis. En ik houd van beperking. In overdaad aan keuzes verdwaal ik, en het is een kick iets te maken van -bijna- niets. Het zoeken naar de extra mogelijkheden van wat je al hebt geeft meer ruimte voor toevallige ontdekkingen.

Op de middelbare school viel het lezen weg door de verplichte leeslijst (ik had, zoals velen, al vroeg een hekel aan opgelegde dingen), maar daar waren nog wel de opstellen voor Nederlands en tekenen als eindexamenvak. Ik voelde mij er verder niet thuis en het was een donkere periode. Dat leverde wel volle dagboeken en de eerste gedichten op ;) Ik verliet die school voortijdig en kwam op de school voor Mode & Kleding terecht waar ik mij meer op mijn plek voelde en me creatief helemaal kon uitleven. Modetekenen, grafische vormgeving, etaleren, modeshows lopen, stages bij tijdschriften... en vooral, gelijkgestemde mensen!

Mijn droom was om daarna naar de kunstacademie te gaan, maar omdat ik graag uit huis wilde en nog steeds onzeker in het leven stond verruilde ik die droom voor een werk- en kroegleven, de 'school of life'. Ik miste wel een manier om  mijn creativiteit tot expressie te brengen maar ik vond het lastig een vorm te vinden. Er volgde een zoektocht van jaren in cursussen in verschillende disciplines bij de Volksuniversiteit en het UCK (Utrechts Centrum voor de Kunsten). Papier maché (die techniek pas ik nog steeds graag toe in mijn 3d werk), keramiek, model boetseren, model schilderen, schilderen op muziek, evenals cursussen en opleidingen in intuïtieve creatieve ontwikkeling.

In 2006 ben ik voor het eerst echt thuis gaan gaan werken. In het begin gewoon in de huiskamer, waar ik `s avonds laat als de kinderen op bed lagen (ik was inmiddels getrouwd, gescheiden en alleenstaand moeder) mijn eigen wereld kon scheppen en dichter in mijn binnenwereld kon komen (een aspect dat ik miste als ik ergens anders aan de slag was), en al snel richtte ik de kleinste kamer van het huis in als eigen atelier. Tegenwoordig heb ik de grootste kamer van het huis in gebruik als atelier.

En ik heb mijn materiaal gevonden: acrylverf. Het werkt snel en is weinig omslachtig, en dat past bij mijn roerige persoonlijkheid. Mijn eerste verf was een goedkoop basis set van Xenos, maar met behulp van glitters en andere materialen 'pimpte' ik mijn schilderijen totdat ze begonnen te lijken op mijn sprokenwereld. Nog steeds werk ik het best vanuit die beperking. Van niets iets maken. Het maakt mij inventiever en daarmee creatiever. En het toeval speelt een wat grotere rol, omdat je nooit weet welk materiaal zich aandient en hoe dat gaat lukken of mislukken, en dan dáár weer wat van zien te maken.
In de loop der jaren kwamen er (passend bij mijn levensstijl van duurzaamheid en hergebruik) oude speelgoedjes en gevonden kringloopmaterialen bij die een nieuw leven krijgen op mijn schilderijen. En tegenwoordig gebruik ik naast het schilderdoek ook lokaal hout.

Mijn droom is een hartenhuisje. Een soort hartenmuseum waar ik mijn Kunst voor Kinderen van 1 t/m 111 tentoon kan stellen en  van waaruit ik het hARTkado project kan laten groeien en bloeien.

Houten klosje waar mijn vader mijn tekening

van in de schoolkrant voor me op namaakte.

(Claudia, 5 jaar)